Van 'eigenlijk niet' naar 'ja graag'

Tegen de muur van het paleis

We zien een jongeman staan tegen de muur van het paleis. Ik krijg echt op mijn hart om naar hem toe te gaan en vraag hem of er iets is waarvoor we kunnen bidden. Hij denkt even na en zegt: 'Eigenlijk niet.'

Bij de vraag of hij zelf weleens bidt, zegt hij, dat hij zich niet zo met het geloof bezighoudt. We mogen hem met de kubus het evangelie uitleggen en zeggen dat Jezus, toen Hij stierf aan het kruis, hem al kende en voor hem gekozen had, maar dat het er nu om gaat om ook voor Jezus te kiezen.

We hebben hem toen de kaart gegeven met het toewijdingsgebed. Hij leest het en is het ermee eens. Daarop vragen we of hij dit ook hardop wil uitspreken en dat doet hij.

We hebben hem nog een Johannes Evangelie meegegeven en hem verwezen naar een kerk bij hem in de buurt.

Soms begint iemand met 'eigenlijk niet', maar eindigt het gesprek met een volledige overgave aan Jezus.